U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

.


 

'VERDWENEN VULKANEN'

BOEK VAN GUIDO DE SCHRIJVER

KUN JE BESTELLEN.

 guidods@skynet.be

 15 euro (+ 4 euro verzendingskosten)

Storten: Guido De Schrijver  - 9300 Aalst - BE61 8916 6408 2117


Bezoek ook de website van onze partner.

Info Brief 80 Aalst, 25 juni 2018

Posted 16-7-18

◙ ◙ Niet ziek worden

◙ ◙ Niet ziek worden

 

            In de vorige infobrief gaf ik in een notendop de huidige toestand in Guatemala weer zoals die geschetst werd door Jorge Santos, de algemene coördinator van de Unie voor de Bescherming van de Verdedigers van de Mensenrechten (UDEFEGUA) op 19 juni in Brussel.             

            In de huidige brief volgen we de gedachtegang van Anabella Sibrián, vertegenwoordiger van het Internationaal Platform tegen de Straffeloosheid.

            Sinds 1992 is zij actief in het politiek werk voor de bescherming en de verdediging van de mensenrechten. Sinds 2006 vertegenwoordigt zij het Internationaal Platform tegen de Straffeloosheid. Dit platform is een alliantie tussen zowel Europese als Centraal-Amerikaanse organisaties. 

            Een van de problemen waar ze zwaar aan tilde was het gebrek aan diensten die de staat normaal aan haar inwoners aanbiedt. Zo staan het officieel onderwijs en de volksgezondheid er belabberd bij. Het beste nog is niet ziek worden. Een van de belangrijkste oorzaken is te zoeken in het feit dat de rijke machthebbers haast geen belastingen betalen. Samen met Haïti bengelt Guatemala helemaal achteraan op dat vlak. Niet te verwonderen, de staat is immers gegijzeld door de rijke kaste. Met een zekere regelmaat komen vertegenwoordigers van het hoogste niveau, zoals rapporteurs van de Verenigde Naties over de vloer. De elites zijn niet geïnteresseerd. Het beste zou zijn dat die pottenkijkers thuisblijven en Guatemala met rust laten.

 

God weet wat hij op zijn kerfstok heeft

            Anabella vergelijkt de repressieve tactiek van eind vorige eeuw met die van vandaag. Evenals toen worden vandaag opposanten en verdedigers van mensenrechten als misdadigers voorgesteld. Op die manier zoekt de regering haar daden te rechtvaardigen. En dat werkt. Heel wat mensen denken: 'hij zal wel niet voor niets opgepakt zijn.'                Na verloop van tijd worden slachtoffers die onschuldig in de gevangenis belandden weer vrijgelaten. Stap het maar af! Maar niemand spreekt over het geleden onrecht, de psychologische schade, al die verloren tijd, de nadelen voor het gezin die bij de woekeraar geld leende en zich voor lange tijd in de schulden stak.

            Evenwijdig met die tactische aanpak van de regering ziet men meer bewakingstructuren ontstaan, bedoeld om de samenleving te controleren. Daar zijn de resten van voormalige spionagetechnieken tijdens het gewapend conflict niet vreemd aan. 

            Op dat vlak beperkt het werk van de Internationale Commissie tegen de Straffeloosheid (CICIG) zich niet enkel tot het tegengaan van corruptie en straffeloosheid. De commissie toont met haar activiteiten ook de waarheid aan het publiek. Onrechtstreeks legt ze uit wat er werkelijk in de maatschappij gaande is. 

NGO's worden aan banden gelegd

            Een ander heikel en zeer actueel punt is de nieuwe wetgeving over de NGO's die in de pijplijn van het Congres zit. De tekst zoals hij op tafel ligt, gaat zeer ver. De NGO's worden in hun bestaan en activiteiten danig beperkt. De civiele maatschappij is de eerste om te erkennen dat er sowieso een goede fiscale doorlichting moet bestaan.  Zeker als men ziet hoe volksvertegenwoordigers van de fondsen die de staat toekent, misbruik maken voor hun persoonlijke belangen.

            Maar wellicht is dat niet de zorg van de volksvertegen- woordigers die binnenkort over de definitieve versie van de hervormingen zullen stemmen. Neen, het gaat eerder over de NGO's, waaronder nogal wat lastposten zitten. Wanneer een lid van een bepaalde organisatie een fout of een misdaad pleegt, dan zullen de overige leden met hun privébezit moeten betalen. Een ander hallucinant voorbeeld. De ene organisatie kan een andere niet solidair ondersteunen (bijvoor- beeld: een petitie mee onder- tekenen), want dat betekent zijn eigen doelstellingen te buiten gaan. Protesteren tegen de regering kan beschouwd worden als een daad van terrorisme. 

Hoopgevende perspectieven?

            Thelma Aldana, de vorige procureur-generaal van het Openbaar Ministerie drukte op de valreep nog een protocol ter bescherming van de verdedigers van de mensenrechten door. De reële toepassing van het protocol opvolgen is nu een belangrijke taak!

            Ondertussen hebben organisaties heel wat ervaring opgedaan. We zien een aangroei van sociale krachten ontstaan. De gemeenschapsreferenda die proberen de multinationals van het grondgebied te houden zijn  daar een voorbeeld van. Mensen drukken hun noden en verlangens uit. Organisaties worden almaar bewuster van hun rechten en oefenen ze metterdaad uit. 

Guido De Schrijver
Steungroep 'Solidair met Guatemala' - Lidorganisatie van EU-LAT Network