U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

.


 

'VERDWENEN VULKANEN'

BOEK VAN GUIDO DE SCHRIJVER

KUN JE BESTELLEN.

 guidods@skynet.be

 15 euro (+ 4 euro verzendingskosten)

Storten: Guido De Schrijver  - 9300 Aalst - BE61 8916 6408 2117


Bezoek ook de website van onze partner.

Info Brief 45 Aalst, 4 september 2017

Posted 7-9-17

◙  Ontmoeting in Scheldewindeke

Nera Redant van VEG schreef enkele indrukken neer.
Jaarlijkse BBQ werd 'Fiesta de Traje'

    Het werd daar op 27 augustus 2017 een gezellig ongedwongen feest,'een vriendschappelijke bijeenkomst waar ieder wat te eten meebrengt, waaruit iedereen dan volgens eigen goesting kan kiezen om met nieuwe krachten de terugweg aan te vatten, en vooral met nieuwe moed, hetzij verder te werken aan zijn/haar project, of op de kar van een ander project te springen”. Een soort bijbelse vermenigvuldiging van brood en vis.       

       Joke Scherpereel van AFOPADI startte het gehele gebeuren  met een kleine traditionele Maya-plechtigheid met de vier kleuren, de vier windstreken, de vier kaarsen. Ingetogen, stil, romantisch en dit onder het toeziend oog van de vlak bijgelegen kerktoren van Scheldewindeke.

      Toen kwam het centrale aandachtspunt aan de orde. Dit jaar was dit het feit dat 20 jaar geleden de families van onze Vlaamse martelaren in Guatemala Serge, Walter, Ward en Fons naar ginder op zoek gingen naar de waarheid.   

Guatebelga vzw verdedigt al jarenlang hun belangen en ondersteunt nog steeds onvermoeid hun zoektocht naar de waarheid, blijft zich verzetten tegen de straffeloosheid en onrecht. Wie heeft Serge ontvoerd? En wat is daarna met hem gebeurt? Wie zijn de moordenaars van Walter, Ward en Fons? En wie zijn de opdrachtgevers? Er kwam geen antwoord, de politieke leiders van het land, de rechters,… allen zwegen ze als vermoord.

           'Ze zwegen als vermoord,' dat was ook de titel van de documentaire die we samen konden bekijken. De toenmalige BRT, nu VRT reisde met de families mee en volgde hun bezoek aan de diverse Guatemalteekse instanties. Een aandachtig kijkend, luisterend publiek, hoe kan het ook anders. Ook al zijn het feiten van zovele jaren geleden, zijn vele van de “filmpersonages” duidelijk ouder dan toen, de pijn, de onmacht, het verdriet waren nog even intens aanwezig.

             Maar de hoop blijft zoals de getuigen nadien verklaarden. Eerst Raf Allaert die een stukje uit zijn dagboek van toen voorlas en dan Carlos Colson over zijn oom Walter.

De gerechtelijke strijd tegen de straffeloosheid is zenuwslopend, frustrerend maar zelfs zonder weinig of geen resultaat het moet een waarschuwing zijn voor alle huidige machthebbers dat ongestraft misdaden begaan niet (langer) kan. Wellicht dat we volgend jaar het geheel kunnen afronden…Zou het kunnen? 

Stephan Parmentier vertelde hoe hij betrokken geraakte bij deze zoektocht en vergeleek de trage juridische procedure (blijkbaar niet alleen een probleem in ons landje) met een rivier: soms traag, smal, dan snel, breed, door donkere tunnels, maar steeds verder stromend.           

   De volgende spreker was de Argentijn Jorge Ithurburu. Guido De Schrijver zorgde voor de vertaling.

   Hij gaf toelichting bij eigenlijk dezelfde zoektocht naar zovele Argentijnen, Chilenen, vermoord, verdwenen eind vorige eeuw, hun lichamen gedumpt in zee. Ook hier: wie de opdrachtgevers, de daders? Maar er is hoop. Militairen zijn  bureaucraten, schrijven alles op en eens komen de documenten en de gebeurde feiten naar boven. En misschien komt er hulp vanuit de Vaticaanse archieven, de bisschoppenconferenties, de Congregaties, de Europese Commissie.

                  Een grote dank aan alle individuele deelnemers en de vertegenwoordigers van zovele organisaties. Allen droegen letterlijk en figuurlijk hun steentje bij: voedsel, drank, documentatie, infomateriaal, praktische hulp, maar vooral hun enthousiasme om allen die lijden onder onrecht en straffeloosheid te blijven steunen,  hier en in Guatemala, nu en in de toekomst. 

◙ Julien Lamont van GRIS-Evergem en Steungroep 'Solidair met Guatemala' gaf ook enkele indrukken weg.

Het is al twintig jaar geleden

            Het is al twintig jaar geleden , ja, dat de BRT de documentaire maakte, maar voor Serge, Walter en Ward is het al zoveel langer. Niet dat het voor hun ouders en

naastbestaanden veel uitmaakt natuurlijk. Op een kind verliezen staat geen datum. Het is onmenselijk, als je kind vermoord wordt. In dit geval, in feite voor het geld. Want daar draaide het allemaal om, die knullen die komen verkondigen dat als je in de miserie zit, dit niet de wil is van God, maar de schuld van die grootgrondbezitter die liever mensen laat afschieten dan een paar centen minder rijk te worden.

            Het is dan ook hard nodig af en toe eventjes stil te staan en voor onszelf nog maar eens uit te maken dat we dit, nu niet en nooit, zullen aanvaarden en het voornemen te maken van wat we er tegen kunnen doen ook effectief doen.

            Zoals nu, samenkomen om die mensen die ginder hun (jong) leven lieten toch nog eens te herdenken en door onze aanwezigheid een beetje steun te kunnen zijn.

            'Iedereen brengt iets mee.' Dat is in een land als Vlaanderen een gevaarlijk systeem. Iedereen had dus iets mee, dat wil zeggen iets voor zichzelf en dan toch nog voor 4 of 5 anderen, we willen toch niet krenterig zijn. Maar als iedereen dat doet, heb je natuurlijk 4 keer teveel. Niet dat dit erg is!!!! Zeker bij de afstammelingen van de Bourgondiërs en de erfgenamen van Breughel.

            Voor velen is het extra pijnlijk te zien en te weten dat er helaas, ondanks alle vredesakkoorden, zo weinig vooruitgang is. Naast het materiële ook nog eens een regering die met de dag corrupter wordt. Met als gevolg een totaal gebrek aan onderwijs, gezondheidszorg en sociaal beleid. Met als direct gevolg, een ongelooflijk gewelddadige samenleving. In 2013 werden drie- tot vierduizend meisjes tussen 10 en 14 jaar zwanger gemaakt.

            En de rijken, die worden met zijn allen rijker, zeker nu er een paar multinationals groot geld verdienen met mijnbouw en hele gebieden vergiftigen. Een ander leuk verdienertje is een stuwdammetje bouwen. Dat daar een paar tienduizend mensen alles verliezen (tenzij ze willen verzuipen), dat is toch een detail zeker???

            Guatebelga die toch probeert om de schuldigen van de vier moorden aan hun verdiende loon te helpen bracht nog een beetje hoop. In die context was de bijdrage van de Argentijnse gast interessant en hoopgevend met een verhaal van een zuster, indertijd in Argentinië  verdwenen en vermoord, waarvan nu toch heel wat gegevens konden gereconstrueerd worden.

Guido De Schrijver  -  'Solidair met Guatemala' - Lidorganisatie van CIFCA